شماره ۶ - صراحی دگر بارم از دست برد

صراحی دگر بارم از دست برد
به من باز بنمود می دستبرد ۱

هزار آفرین بر می سرخ باد
که از روی ما رنگ زردی ببرد ۲

بنازیم دستی که انگور چید
مریزاد پایی که در هم فشرد ۳

برو زاهدا خورده بر ما مگیر
که کار خدایی نه کاریست خرد ۴

مرا از ازل عشق شد سرنوشت
قضای نوشته نشاید سترد ۵

مزن دم ز حکمت که در وقت مرگ
ارسطو دهد جان، چو بیچاره کرد ۶

مکش رنج بیهوده خرسند باش
قناعت کن ار نیست اطلس چو برد ۷

چنان زندگانی کن اندر جهان
که چون مرده باشی نگویند مرد ۸

شود مست وحدت زجام الست
هر آن کاو چو حافظ می صاف خورد ۹