(۳) حکایت قحط و جواب دادن طاوس

مگر شد آشکارا قحط سالی
به پیش خلق آمد تنگ حالی ۱

سراسیمه جهانی خلقِ محبوس
شدند از بهرِ باران پیشِ طاوس ۲

که باران می‌نیاید آشکارا
دعائی کن زحق در خواه ما را ۳

پس آنگه گفت طاوس ای عزیزان
نگردد ابر بر بیهوده ریزان ۴

شما را گر چه جز باران طلب نیست
اگر باران نمی‌بارد عجب نیست ۵

عجب اینست کز چندین گنه کار
نبارد سنگ بر مردم بیکبار ۶

اگرچه میغ ترک آسمان کرد
تعجّب گر کنی زان می‌توان کرد ۷

که نکشافد زمین از شومی ما
خورد ما را ز نامعلومی ما ۸

تو پنداری که ازمردانِ راهی
کدامین مرد، سرگردانِ راهی ۹

چو پندار تو برگیرند از پیش
کسی مرده سگی برخیزد از خویش ۱۰