الحکایه و التمثیل

درآمد آن فقیر از خانقاهی
نهاده بر سر از ژنده کلاهی ۱

یکی گفتش بطیبت ای خردمند
کلاه ار می‌فروشی قیمتش چند ۲

جواب این بود آن درویش دین را
بکل کون نفروشم من این را ۳

بسی خلقم خریدار کلاه‌اند
بکل کون از من می بخواهند ۴

بنفروشم که دانم بهتر ارزد
که یک نخ زو دو گیتی گوهر ارزد ۵

چه دانی تو که من در سر چه دارم
چو من خود بی سرم افسر چه دارم ۶

دلا بیدار شو گر هست دردیت
که ناوردند بهر خواب و خوردیت ۷

گرفتم جملهٔ عالم بخوردی
ندانی جستن از مردن بمردی ۸

ترا تا کی ز تو ای آفت خویش
تویی آفت تو هم برخیز از پیش ۹

بگو تا کی ز بی شرمی و شوخی
چه سنگین دل کسی، کویی کلوخی ۱۰

بکن هرچت همی باید کژ و راست
اگر این را نخواهد بود واخواست ۱۱

اگر چون خاک ره زر خواهدت بود
ز خاک راه بستر خواهد بود ۱۲

ترا چرخ فلک در چرخه انداخت
که بر یک جو زرت صد نرخه انداخت ۱۳