هوش مصنوعی:
شاعر از نداشتن دل و مشکلات پیش رو گله میکند و افسوس میخورد که عمرش را بیهوده صرف آرزوی محال کرده است. او آرزو میکند که اگر به وصال معشوق میرسید، این همه رنج نمیکشید.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و ناامیدی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد یا تأثیر منفی داشته باشد.
شماره ۶۱ - من بی دلم و اگر مرا دل بودی
من بی دلم و اگر مرا دل بودی
کی در پیشم این همه مشکل بودی ۱
کردم به محال عمر ضایع، وی کاش
از وصل تو جز محال حاصل بودی! ۲
کی در پیشم این همه مشکل بودی ۱
کردم به محال عمر ضایع، وی کاش
از وصل تو جز محال حاصل بودی! ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۶۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۰ - گاهی ببریدی و گهی پیوستی
گوهر بعدی:شماره ۶۲ - تا پاک نگردد دل این نفس پرست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
