هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از عشق و فداکاری سخن میگوید و بیان میکند که عاشق باید جان خود را فدا کند یا در انتظار بماند. این شعر حالتی عاطفی و احساسی دارد و بر مفاهیم عشق، ایثار و انتظار تأکید میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند فداکاری و انتظار نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۰ - دوش آمد و گفت: کارِ ما خواهی کرد
دوش آمد و گفت: کارِ ما خواهی کرد
جان نعره زنان نثار ما خواهی کرد ۱
ور این نکنی نه صبر داری تو نه دل
مسکین تو گر انتظارِ ما خواهی کرد ۲
جان نعره زنان نثار ما خواهی کرد ۱
ور این نکنی نه صبر داری تو نه دل
مسکین تو گر انتظارِ ما خواهی کرد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۵۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹ - دوش آمد و گفت: اگر وفا خواهی کرد
گوهر بعدی:شماره ۲۱ - دوش آمدو ره بر دل و جانم در بست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.