در بیان چار چیز که بازگردانیدن آنها محالست

چار چیز است آنکه بعد از رفتنش
از محالاتست باز آوردنش ۱

چون حدیثی رفت ناگه بر زبان
یا که تیری جست بیرون از کمان ۲

باز چون آری حدیث گفته را
کس نگرداند قضای رفته را ۳

باز کی گردد چو تیر انداختی
همچنین عمری که ضایع ساختی ۴

هر که بی اندیشه گفتارش بود
پس ندامت‌های بسیارش بود ۵

تا نگفتی می‌توانی گفتنش
چون بگفتی کی توان بنهفتنش ۶

عمر را می‌دان غنیمت هر نفس
چون رود دیگر نباید باز پس ۷

هیچ کس از خود قضا را رد نکرد
هر که راضی از قضا شد بد نکرد ۸

هر که می‌خواهد که باشد در امان
مُهر می‌باید نهادن بر دهان ۹

می‌سزد گر عمر را داری عزیز
چون رود پیشش نخواهی دید نیز ۱۰