ماجرای اشک

تابد فروغ مهر و مه از قطره های اشک
باران صبحگاه ندارد صفای اشک ۱

گوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیست
روشن دلی کجاست که داند بهای اشک؟ ۲

ماییم و سینه‌ای که بود آشیان آه
ماییم و دیده‌ای که بود آشنای اشک ۳

گوش مرا ز نغمه ی شادی نصیب نیست
چون جویبار ساخته ام با نوای اشک ۴

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است
از دیده خون گرم فشانم به جای اشک ۵

چون طفل هرزه پوی بهر سوی می دویم
اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک ۶

دیشب چراغ دیده ی من تا سپیده سوخت
آتش افتاد بی تو به ماتم سرای اشک ۷

خواب آور است زمزمه ی جویبارها
در خواب رفته بخت من از های های اشک ۸

بس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریم
از بس که دردناک بود ماجرای اشک ۹