گوهر تابناک

زبون خلق ز خلق نکوی خویشتنم
چو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنم ۱

به عیب من چه گشاید زبان طعنه حسود
که با هزار زبان عیبجوی خویشتنم ۲

مرا به ساغر زرین مهر حاجت نیست
که تازه روی چو گل از سبوی خویشتنم ۳

نه حسرت لب ساقی کشد نه منت جام
به حیرت از دل بی‌آرزوی خویشتنم ۴

به خواب از آن نرود چشم خسته‌ام تا صبح
که همچو مرغ شب افسانه گوی خویشتنم ۵

به روزگار چنان رانده گشتم از هر سوی
که مرگ نیز نخواند بسوی خویشتنم ۶

به تابناکی من گوهری نبود رهی
گهر شناسم و در جستجوی خویشتنم ۷