خاک شیراز

چون شفق گر چه مرا باده ز خون جگر است
دل آزاده ام از صبح طربناک تر است ۱

عاشقی مایه شادی بود و گنج مراد
دل خالی ز محبت صدف بی گوهر است ۲

جلوه برق شتابنده بود جلوه عمر
مگذر از باده مستانه که شب در گذر است ۳

لب فروبسته ام از ناله و فریاد ولی
دل ماتمزده در سینه من نوحه گر است ۴

گریه و خنده آهسته و پیوسته من
همچو شمع سحر آمیخته با یکدیگر است ۵

داغ جانسوز من از خنده خونین پیداست
ای بسا خنده که از گریه غم انگیزتر است ۶

خاک شیراز که سرمنزل عشق است و امید
قبله مردم صاحبدل و صاحب نظر است ۷

سرخوش از ناله مستانه سعدی است رهی
همه گویند ولی گفته سعدی دگر است ۸