شماره ۱۷ - گر به هستی آئی اینجا نیستی

گر به هستی آئی اینجا نیستی
کوش تا در راه هستی نیستی ۱

نیستی و دم ز هستی می زنی
از منی بگذر اگر یار منی ۲

ملک توحید از دوئی بر هم مزن
از دوئی در حضرت او دم مزن ۳

اعتباری باشد این ما و توئی
اعتباری خود ندارد این دوئی ۴

اسم اعظم در همه عالم یکی است
وحدت اسم و مسمی بی شکی است ۵

هرچه بینی صورت اسمای اوست
هر که یابی غرقهٔ دریای اوست ۶

جام و می گر چه دو باشد در نظر
در حقیقت یک بود نیکو نگر ۷

دو نماید گر چه یک باشد نه دو
یک بود دو گر نباشد ما و تو ۸

گر یکی را صد شماری صد یکیست
صد مراتب باشد و آن یک خود یکی است ۹

گرنه ای احول یکی را دو مبین
ور یکی می بیند آن ، تو دو مبین ۱۰

رو فنا شو از صفات و ذات خود
تا ز تو با تو نماند نیک و بد ۱۱

چون شدی فانی فنا شو از فنا
تا خدا ماند خدا ماند خدا ۱۲