هوش مصنوعی:
این شعر فضایی تاریک و سکوتآلود را توصیف میکند که در آن زمان و مکان معنا ندارد. گویندگان شعر در بیرون از زمان ایستادهاند و با درد و تلخی همراه هستند. ارتباطی بین افراد وجود ندارد و سکوت حاکم است. آنها به مردگان خود نگاه میکنند و با لبخندی مصنوعی، منتظر نوبت خود میمانند، اما این بار بدون هیچ لبخندی.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عمیق و تاریک مانند مرگ، تنهایی و اندوه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. همچنین، تصاویر شاعرانه و انتزاعی آن نیاز به درک بالاتری از ادبیات دارد.
شبانه
در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و
نه آفتاب،
ما
بیرونِ زمان
ایستادهایم
با دشنهی تلخی
در گُردههایِمان.
هیچکس
با هیچکس
سخن نمیگوید
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است.
در مردگانِ خویش
نظر میبندیم
با طرحِ خندهیی،
و نوبتِ خود را انتظار میکشیم
بیهیچ
خندهیی!
۱۵ فروردینِ ۱۳۵۱
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و
نه آفتاب،
ما
بیرونِ زمان
ایستادهایم
با دشنهی تلخی
در گُردههایِمان.
هیچکس
با هیچکس
سخن نمیگوید
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است.
در مردگانِ خویش
نظر میبندیم
با طرحِ خندهیی،
و نوبتِ خود را انتظار میکشیم
بیهیچ
خندهیی!
۱۵ فروردینِ ۱۳۵۱
۱۶۲۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
قبلی:شکفتن در مه
گوهر بعدی:شبانه
نظرها و حاشیه ها
ناشناس
۱۴۰۰/۵/۲۲ ۱۳:۲۰
چقدرشبیه زندگی غمبار این روزهای ماهست
