هوش مصنوعی:
این شعر نمادین از هوشنگ گلشیری، دیدگاههای مختلف موجودات (قناری، ماهی، کرکس، کوسه) را درباره محیط زندگیشان بیان میکند و در نهایت انسان را به تصویر میکشد که ساکت است و اشک میریزد. این اثر به نقد زندگی، مرگ و طبیعت میپردازد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم نمادین و انتقادی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین موضوعاتی مانند مرگ و نقد اجتماعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
قناری گفت...
به هوشنگ گلشیری
قناری گفت: ــ کُرهی ما
کُرهی قفسها با میلههای زرین و چینهدانِ چینی.
ماهی سُرخِ سفرهی هفتسیناش به محیطی تعبیر کرد
که هر بهار
متبلور میشود.
کرکس گفت: ــ سیارهی من
سیارهی بیهمتایی که در آن
مرگ
مائده میآفریند.
کوسه گفت: ــ زمین
سفرهی برکتخیزِ اقیانوسها.
انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستینش از اشک تَر بود.
۱۳۷۳
قناری گفت: ــ کُرهی ما
کُرهی قفسها با میلههای زرین و چینهدانِ چینی.
ماهی سُرخِ سفرهی هفتسیناش به محیطی تعبیر کرد
که هر بهار
متبلور میشود.
کرکس گفت: ــ سیارهی من
سیارهی بیهمتایی که در آن
مرگ
مائده میآفریند.
کوسه گفت: ــ زمین
سفرهی برکتخیزِ اقیانوسها.
انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستینش از اشک تَر بود.
۱۳۷۳
۵۲۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:ما نیز...
گوهر بعدی:نه عادلانه نه زيبا بود...
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
