غزل ۱ - ای پریشان کرده عمدا، زلف عنبربیز را

ای پریشان کرده عمدا، زلف عنبربیز را
بر دل من دشنه داده غمزهٔ خونریز را ۱

شد فروزان آتش سودایت اندر جان و دل
درفکن در جام بی رنگ، آب رنگ آمیز را ۲

می پیاپی، بی محابا ده، میندیش از حریف
یاد می‌دار این دو بیت گفتهٔ دست آویز را ۳

گر حریفی از دمادم سر بپیجاند رواست
بر کف من نه، که پور زال به شبدیز را ۴

جان من می را و قالب خاک را و دل تو را
وین سر طناز پر وسواس تیغ تیز را ۵