شمارهٔ ۹۵ - بهاریه

رسید موکب ‌نوروز و چشم‌فتنه غنود
درود باد برین موکب خجسته‌، درود ۱

کنون که بر شد آواز مرغ از بر مَرغ
شنید باید آوای رود بر لب رود ۲

به کتف دشت یکی جوشنی است مینارنگ
به فرق کوه یکی مغفری است سیم‌اندود ۳

سپهر، گوهر بارد همی به مینا درع
سحاب‌، لؤلؤ پاشد همی به سیمین خود ۴

شکسته تاج مرصع به شاخک بادام
گسسته عقدگهر بر ستاک شفتالود ۵

تل شقیق به مانند مقتلی است شریف
درخت سرو به کردار گنبدی است کبود ۶

به طرف مرز بر، آن لاله‌های نشکفته
چنان بود که سرنیزه‌های خون‌آلود ۷

به روی آب نگه کن که از تطاول باد
چنان بودکه گه مسکنت‌، جبین یهود ۸

هزار طرفه ز آثار باستان یابی
کجا بخواهی گامی دو، باغ را پیمود ۹

صنیع آزر بینی و حجت زردشت
گواه موسی یابی و معجز داود ۱۰

به هرکه درنگری شادیئی پزد در دل
به هرچه برگذری اندهی کند بدرود ۱۱

یکی‌ است شاد به‌ سیم و یکی است شاد به زر
یکی است ‌شاد به چنگ و یکی است شاد به ‌رود ۱۲

همه به چیزی شادند و خرمند ولیک
مرا به خرمی ملک شاد باید بود ۱۳