شمارهٔ ۲۰۹ - ای وطن من

ای خطهٔ ایران مهین‌، ای وطن من
ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من ۱

ای عاصمهٔ دنیی آباد که شد باز
آشفته کنارت چو دل پر حزن من ۲

دور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیست
ای باغ گل و لاله و سرو و سمن من ۳

بس خار مصیبت که خلد دل را بر پای
بی روی تو، ای تازه شکفته چمن من ۴

ای بار خدای من گر بی‌تو زیم باز
افرشتهٔ من گردد چون اهرمن من ۵

تا هست کنار تو پر از لشکر دشمن
هرگز نشود خالی از دل محن من ۶

از رنج تو لاغر شده‌ام چونان کاز من
تا بر نشود ناله نبینی بدن من ۷

دردا و دریغاکه چنان گشتی بی‌برک
کاز بافتهء خویش نداری کفن من ۸

بسیار سخن گفتم در تعزیت تو
آوخ که نگریاند کس را سخن من ۹

وانگاه نیوشند سخن‌های مرا خلق
کز خون من آغشته شود پیرهن من ۱۰

و امروز همی‌گویم با محنت بسیار
دردا و دریغا وطن من‌، وطن من ۱۱