شمارهٔ ۲۲۱ - فغان از این جهان

فغان از این جهان و ابتلای او
که مانده‌ام عجیب در بلای او ۱

بسان دانه خرد گشت پیکرم
ازین بزرگ سنگ آسیای او ۲

غنا و شادیش به جای دیگران
به جای من همه غم و عنای او ۳

به جای من چرا بدی همی کند
چو من بدی کرده‌ام به‌جای او ۴

به گوش روزگار بر، فغان من
رسید و داد پاسخی سزای او ۵

بگفت کاین جهان نه زان قبل بود
که ظن بد بری به راستای او ۶

جهان چه باشد؟ این زمین و مهر و مه
سپهر وکهکشان پر ضیای او ۷

روان به راه شغل خویش هر یکی
نجسته شغل دیگری ورای او ۸

چمیده به اقتضای فعل خویشتن
رمیده زان کجا، نه اقتضای او ۹

به عضو عضو این جهان چو بنگری
گماشته به خدمتی خدای او ۱۰

یکی است چشم و دیگریست دید او
یکیست درد و دیگری دوای او ۱۱

وجود تو هم آلتی است زین جهان
نهاده بهرکاری اوستای او ۱۲

نگرکه چیست شغل راستین تو
در این جهان و عرصهٔ وغای او ۱۳

کسی که شغل راستین خود کند
هماره حاصل است مدعای او ۱۴

وگرنه شغل خویشتن هوا کند
به خواری و هوان کشد هوای او ۱۵

زمین اگر مدار خود فرو هلد
به تنگناکشد فراخنای او ۱۶

وگر قمر ز راه خویش کژ رود
فتد ز کار، خنگ بادپای او ۱۷

تو هم گر از وظیفه زآستر شوی
بلای دهر بینی و جفای او ۱۸

وظیفه تو چیست اندرین جهان‌؟
بکوش تا رسی به انتهای او ۱۹

ترا وظیفه خدمتست و مردمی
به مردمان و، هیچ نی سوای او ۲۰

چو کژدمی کنی به جای مردمی
پذیره شو به زهر جانگزای او ۲۱