شمارهٔ ۲۴۵ - تغزل

پیمان‌شکن نگار من آن ترک لشکری
بگرفت خوی لشکری و شد ز من بری ۱

من دل به لشکری ز چه دادم به خیر خیر
هشیار مرد، دل نسپارد به لشکری ۲

او خود سپاهی است و رود، چون رود سپاه
گوید مرا که بنشین وز هجر خون گری ۳

هر دم ز هجر آن رخ چون سیم نابسود
یاقوت سوده بارم بر زر جعفری ۴

آنکه گرم ببینی خسته ز درد هجر
براین تن پرآفت من رحمت آوری ۵

تا بود صف شکست و کمند و کمان گرفت
ایدون گمان کند که چنین است دلبری ۶

قلب سپاه را نشناسد ز قلب دوست
قلب تو بر درد چو به جولانش بگذری ۷

پیوسته چون پری است نهفته ز چشم من
گر نه پری است از چه نهانست چون پری ۸

عشق این‌چنین نخواهم چون نیست درخورم
ای عشق مر مرا تو بدینسان نه در خوری ۹

عشق بتی گزینم‌، دلخواه و سازگار
چون دیگران نداشته رسم ستمگری ۱۰

با گیسوی شکسته‌تر از پشت بیدلان
با چهرهٔ شکسته‌تر از لالهٔ طری ۱۱

کر بنگری بر آن رخ و بالای او درست
بینی مه چهارده بر سرو کشمری ۱۲

دیبای ششتری است بناگوش و روی او
مشک سیه دمیده ز دیبای ششتری ۱۳

از روی اوست خوبی و نیکی ستوده فال
چون از ولی داور، آئین داوری ۱۴