شمارهٔ ۱۵۱ - دریغ و آه امین

دریغ و درد که در عین نیکخواهی و مهر
نهفت رخ ز رفیقان نیکخواه‌، امین ۱

دریغ و آه که در نیم‌شب به مرگ فجا
رسید روز حیاتش به شامگاه، امین ۲

جدا شد از بر یاران به نیمه‌راه حیات
نبود اگرچه ز یاران نیمه‌راه‌، امین ۳

امین تجار آن سید ستوده که بود
تمام عمر به نزد گدا و شاه‌، امین ۴

پناه خلق‌، سر خاندان‌، حبیب‌الله
غنوده در کنف رحمت اله‌، امین ۵

نبرده بود ز راهش چو خواجگان دگر
غرور دولت و سودای مال و جاه‌، امین ۶

بعین عزّ و غنا می‌توان شدن درویش
گر این سخن نپذیری بود گواه‌، امین ۷

به روز حادثه داد امتحان بسی‌، که کند
پی دفاع وطن کار صد سپاه‌، امین ۸

ز جان‌ و مال‌ و کسان‌ جمله‌ دست‌ شست‌ و برفت‌
زمان هجرت و آن دورهٔ سیاه‌، امین ۹

ز حبس و نفی نرنجید و راه کج نگرفت
که صدق و راستیش بود تکیه‌گاه، امین ۱۰

شمار سال وفاتش یکی ز یاران خواست
بهار غمزده گفتا: «‌دریغ و آه امین‌» ۱۱