شماره ۶۶۲ - جان که چون تو دشمنی را دوست داری می کند

جان که چون تو دشمنی را دوست داری می کند
دشمن خود را به خون خویش یاری می کند ۱

دل که مهمان خواند بر جانم بلا و فتنه را
کار داران غمت را حق گزاری می کند ۲

یک دل آبادان نپندارم که ماند در جهان
زان خرابیها که آن چشم خماری می کند ۳

جان من روزی کند گه گاه همراهش، ازآنک
سوی تو همراهی باد بهاری می کند ۴

خون من می جوشد از غیرت که این کافر چرا
تیر خویش آلوده خون شکاری می کند ۵

مردم از نالیدن و روزی نگفتی، ای رقیب
کیست این کاندر پس دیوار زاری می کند ۶

گر چه بی حد من است ای دوست اما، بر درت
دیده من آرزوی خاکساری می کند ۷

آنکه پندم می دهد در عشق بهر زیستن
مرهم بی فایده بر زخم کاری می کند ۸

در نماز بت پرستی از من آموزد سجود
برهمن کو دعوی زنارداری می کند ۹

هجر می داند که چون من ناتوانی چون زید
زان بر این دل زخمهای یادگاری می کند ۱۰