شماره ۱۰۲۰ - سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد

سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد
به کام لاله و سون زلال جان بچکد ۱

روان کن آن می چون آفتاب گرماگرم
چنان که خوی ز بناگوش دوستان بچکد ۲

شراب آب حیات است وجان ما مسرور
که مرده زنده کند چون به خاکدان بچکد ۳

خوشا کشیدن می بر بساط سبزه چو ابر
کشیده باشد و باران یگان یگان بچکد ۴

چنان بر آب خود آید چمن ز ابر بهار
که هر زمان تری از شاخ ارغوان بچکد ۵

به روی نازک گل تیز منگر، ای نرگس
که خون ز رویش ترسم بناگهان بچکد ۶

ز شاخ سبزه چنان آب می چکد ز تری
که در ز خانه خسرو به هر زمان بچکد ۷