شماره ۱۰۲۷ - حد حسنت گر اهل دل بدانند

حد حسنت گر اهل دل بدانند
دو عالم در ته پایت فشانند ۱

مسیح و خضر را آن روی بنمای
بکش، جانا، مرا، گر زنده مانند ۲

مبین کایینه لافد از ضمیرت
که می گوید دروغی راست مانند ۳

لبت را جان توان خواندن، ولیکن
نمی دانم که آن خط را چه خوانند؟ ۴

مرنج، ای پاکدامن، عاشقانت
اگر بر چشم تر دامن فشانند ۵

نخواهم زیست زخم عشق کاریست
رقیبان را بگو تیغم نرانند ۶

مکن بر ما نصیحت ضایع، ای دوست
که مستان لذت تقوی بدانند ۷

بگویش، ای صبا، گه گه پس از ما
که اهل خاک خدمت می رسانند ۸

نه جایی کز گل رویت چکد خون
دو چشم خسرو آنجا خون چکاند ۹