شماره ۱۲۵۹ - سرو منی و از دل بستان خودت خوانم

سرو منی و از دل بستان خودت خوانم
درد منی و از جان درمان خودت خوانم ۱

اول به دو صد زاری جان پیشکشت کردم
و آنگاه به صد عزت مهمان خودت خوانم ۲

مهمانت چه خوانم من نه خضر نه عیسی تا
بر آب خودت جویم، بر خوان خودت خوانم ۳

هر چند که جان من دید از تو جفایی چند
با این دل همه درد دل جانان خودت خوانم ۴

هر لحظه مرا با دل جنگی ست در این معنی
کو زان خودت گوید، من زان خودت خوانم ۵

از بس که نمی ارزم نزد تو به کشتن هم
قربان شوم ار گویی «قربان خودت خوانم » ۶

از گونه روی خود ارزد همه شب خسرو
زین پس که اگر گویی سلطان خودت خوانم ۷