شماره ۱۸۹۶ - نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی

نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی
که کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی ۱

ز شرم سر به گریبان فرو برد غنچه
اگر به باغ روی، کان چنان گل اندامی ۲

چو ذره زیر و زبر می شوند مشتاقان
در آن زمان که چو خورشید بر سر بامی ۳

اگر تویی به سرانجام بد ز من خرسند
کدام حال مرا به ز بد سرانجامی؟ ۴

به سینه می گذری هر دمی و می سوزی
که آتشی تو، به خاشاک در نیارامی ۵

نگشت سیر ز طوفان آتش شوقت
دلم که بود گوارانش دوزخ آشامی ۶

کسی که لاف زد از سوز عشق شمع وشان
اگر کم است ز پروانه ای، زهی خامی ۷

چرا کشد ز گریبان عشق سر آن کو
نکرده پاره یکی پیرهن به بدنامی ۸

بباز بهر هوس جان به کام دل، خسرو
که هست مر همه را مردنی به ناکامی ۹