شماره ۳۹ - کم خور غم تنی که حیاتش بجان بود

کم خور غم تنی که حیاتش بجان بود
چیزی طلب که زندگی جان بآن بود ۱

هیچش ز تخم عشق معطل روا مدار
تا در زمین جسم تو آب روان بود ۲

آنکس رسد بدولت وصی که مرورا
روح سبک ز بار محبت گران بود ۳

چون استخوان مرده نیاید بهیچ کار
عشقی که زنده یی چو تواش در میان بود ۴

معشوق روح بخش باول قدم چو مرگ
از هفت عضو هستی تو جان ستان بود ۵

آخر بعشق زنده کند مر ترا که اوست
کآب حیات از آتش عشقش روان بود ۶

از تو چه نقشهاست در آیینه مثال
دیدند و گر تو نیز ببینی چنان بود ۷

این حرف خوانده ای تو که بر دفتر وجود
لفظیست صورت تو که معنیش جان بود ۸

با نور چشم فهم تو پنهان لطیفه ییست
جان تو آیتیست که تفسیرش آن بود ۹

ای دل ازین حدیث زبان در کشیده به
خود شرح این حدیث چه کار زبان بود ۱۰

خود را مکن میان دل و خلق ترجمان
تا سر میان عشق و دلت ترجمان بود ۱۱