بخش ۲۱ - حاصل جواب عارف از سؤال پسر

سخن عارف ستوده سیر
چون به اینجا رسید پیش پسر ۱

گفت کای فهم را مهیا تو
عشق من بود ازین قبل با تو ۲

رخت آیینه مصفا بود
زان جمال ازل هویدا بود ۳

چشم من بود بر جمال ازل
چون در آیینه ات فتاد خلل ۴

چشم ازان آینه فرو بستم
پس زانوی خویش بنشستم ۵

شاهد از آینه چو تابد رو
به بود آینه سر زانو ۶

آن که باشد ز زانو آینه اش
حسن معنی شود معاینه اش ۷