بخش ۳۷ - حکایت زنده دلی که با مردگان انس گرفته بود و از زندگان فرار می نمود

زنده دلی از صف افسردگان
رفت به همسایگی مردگان ۱

پشت ملامت به عمارات کرد
روی ارادت به مزارات کرد ۲

حرف فنا خواند ز هر لوح خاک
روح بقا جست ز هر روح پاک ۳

گشتی ازین سگ منشان تیز تگ
همچو تگ آهوی وحشی ز سگ ۴

کارشناسی پی تفتیش حال
کرد ازو بر سر راهی سؤال ۵

کین همه از زنده رمیدن چراست
رخت سوی مرده کشیدن چراست ۶

گفت بلندان به مغاک اندراند
پاک نهادان ته خاک اندراند ۷

مرده دلانند به روی زمین
بهر چه با مرده شوم همنشین ۸

همدمی مرده دهد مردگی
صحبت افسرده دل افسردگی ۹

زیر گل آنان که پراکنده اند
گر چه به تن مرده به جان زنده اند ۱۰

مرده دلی بود مرا پیش ازین
بسته هر چون و چرا پیش ازین ۱۱

زنده شدم از نظر پاکشان
آب حیاتست مرا خاکشان ۱۲

جامی ازین مرده دلان گوشه گیر
گوش به خود دار و ز خود توشه گیر ۱۳

هر چه درین دایره بیرون توست
گام سعایت زده در خون توست ۱۴