بخش ۱۲ - مناجات در اشارت بیقراری شجره دل در مهب ریاح خواطر مختلفه و طلب توفیق تحقیق سخن که ثمره آن شجره است

ای ز اندوه تو پر خون دل ما
دمبدم از تو دگرگون دل ما ۱

دل ما در رهت افتاده پریست
که بر او باد هوا را گذریست ۲

هر دم از جنبش هر باد درشت
پشت آن روی شده رو شده پشت ۳

دایما گر تو قرارش ندهی
بهر خود میل به کارش ندهی ۴

بر در خود ندهی تسکینش
حرف تمکین نکنی تلقینش ۵

بنده جامی که به داغ تو خوش است
به فروغی ز چراغ تو خوش است ۶

یاد خود راحت جانش گردان
نام خود ورد زبانش گردان ۷

به کرم های خودش بینا کن
به ثناهای خودش گویا کن ۸

بر وی ابواب معانی بگشای
ره به اسرار نهانی بنمای ۹

پشتیش باش به توفیق سخن
و آورش روی به تحقیق سخن ۱۰