بخش ۸۹ - حکایت آن عجمی که کلمات عربی شنید دعا و استغفار پنداشت دست اخلاص به آمین برداشت هر چند آن دعا نبود آثار مغفرت روی نمود

عربی چند به هم ذوق کنان
لب گشادند به نادر سخنان ۱

یکی از نجد حکایت می کرد
یکی از وجد شکایت می کرد ۲

یکی از ناقه و محمل می گفت
یکی از وادی و ساحل می گفت ۳

یکی از عشق به خوبان عرب
یکی از سعی در اسباب طرب ۴

ناگهان مخلصی از ملک عجم
زد به سر منزل آن قوم قدم ۵

به فنون ادبش راه نبود
وز زبان عرب آگاه نبود ۶

شد گمانش که دعا می خوانند
سخن از حمد و ثنا می رانند ۷

طلب عفو گنهکاریهاست
بر در لطف عفو زاریهاست ۸

او هم آنجا به تواضع بنشست
گریه و آه و فغان در پیوست ۹

هر چه آن قوم بیان می کردند
با هم اسرار عیان می کردند ۱۰

او به تقلید همان را می گفت
گوهر اشک به مژگان می سفت ۱۱

حشو می گفت و دعا می پنداشت
ذم همی خواند و ثنا می پنداشت ۱۲

لیک چون بر لبش آن خاص کلام
بود در معنی اخلاص تمام ۱۳

یافت درباره وی حکم دعا
داد خاصیت غفران و رضا ۱۴

شد ازان دعوت از نخوت دور
جرم از عفو و گناهان مغفور ۱۵

کرد از اخلاص ز تقصیر بری
بر مس قلب خود اکسیر گری ۱۶