بخش ۱۰۲ - مناجات در انتقال از حلم به بشر و طلاقت وجه

ای ز حکمت همه را پشت به کوه
نیست بی پشتی ازان هیچ گروه ۱

کوه حلم تو صدا احسان است
جان مادر تن ازان رقصان است ۲

زان نوا مست سماعیم همه
جسم و جان کرده وداعیم همه ۳

در سماعند چو ما ملک و ملک
دور آن بیشتر از دور فلک ۴

هر سماعی که نه جاویدانیست
نه سماع است که سرگردانیست ۵

پاکه با هستی خود کوفتن است
فرق خود را به لگد کوفتن است ۶

جامی از دست خود از دست شده ست
وز لگدکوب خودی پست شده ست ۷

از لگدکوب خودش باز رهان
وز غم نیک و بدش باز رهان ۸

گر چه خود را به یقین جلوه ده است
بر جبینش ز گمان صد گره است ۹

پرده از چشم یقینش بگشای
گره دل ز جبینش بگشای ۱۰