بخش ۱۸ - رسیدن سلامان پیش پدر و اظهار شعف کردن وی

چون پدر روی سلامان را بدید
وز فراق عمر کاه او رهید، ۱

بوسه‌های رحمتش بر فرق داد
دست مهر از لطف بر دوشش نهاد ۲

کای وجودت خوان احسان را نمک!
چشم انسان را جمالت مردمک! ۳

روضهٔ جان را نهال نوبری
آسمان را آفتاب دیگری ۴

باغ دولت را گل نوخاسته
برج شاهی را مه ناکاسته ۵

عرصهٔ آفاق لشکرگاه توست
سرکشان را روی در درگاه توست ۶

پای تا سر لایق تختی و تاج
نیست تاج و تخت را بی تو رواج ۷

تاج را مپسند بر فرق خسان!
تخت را در زیر پای ناکسان! ۸

ملک، ملک توست، بستان ملک خویش!
ملک را بیرون مکن از سلک خویش! ۹

دست ازین شاهد پرستی باز کش!
شاهی و شاهدپرستی نیست خوش ۱۰

دور کن حنای این شاهد ز دست!
شاه باید بود یا شاهدپرست ۱۱