هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از عشق نافرجام و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او با اشاره به سردی معشوق و تشبیه چهرهاش به آتش و موهایش به دود، از بیفایده بودن این عشق مینالد. در بیت دوم، با اشاره به فایز (که احتمالاً نماد عاشقی بیپاسخ است) و تشنهجان دادن در بیابان، بر بیثمری تلاشهای خود تأکید میکند و در نهایت، زندهرود صفاهان را نیز بیحاصل میخواند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانهای است که درک آنها نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
دوبیتی ۱۵ - رخ تو آتش و زلف تو دود است
رخ تو آتش و زلف تو دود است
مرا زین سردمهریها چه سود است؟ ۱
چو فایز در بیابان تشنه جان داد
چه حاصل در صفاهان زندهرود است ۲
مرا زین سردمهریها چه سود است؟ ۱
چو فایز در بیابان تشنه جان داد
چه حاصل در صفاهان زندهرود است ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
۴۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۱۴ - به دوشش گیسوان خوش دلپسند است
گوهر بعدی:دوبیتی ۱۶ - دل آگه چه محتاج برید است؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.