شماره ۲۸ - ای دست منت تو بمن بنده در دراز

ای دست منت تو بمن بنده در دراز
درگاه تو ز حادثه من بنده را جواز ۱

درهای رنج بسته بمن بر سخای تو
بر من در سرای تو بیگاه و گاه باز ۲

صد کس نیازمند من و من بجاه تو
در خدمت تو از همه آفاق بی نیاز ۳

امروز بی تو خیره و سرگشته مانده ام
جان در میان آتش و دل در دهان گاز ۴

از غبن روزگار پر از آب هر دو چشم
اندر ستاره دوخته شبهای دیر یاز ۵

گر دانمی که جای تو اندر هری کجاست
زان سو بطبع خوش کنمی روی در نماز ۶

دردا بکام خویش ، نه در پایگاه خویش
پوشیده مهره باخت بداندیش مهره باز ۷

اندر جهان که دیدو که دانست کین چنین
جغد حقیر غدر کند با سپید باز؟ ۸

کار جهان خدای جهان این چنین نهاد
نفع از پی گزند و نشیب از پی فراز ۹

گر کار چند روز بر آشفت اندکی
نیکو شود ببخت خداوندگار باز ۱۰

در ناز و در نیاز چه باید نشاط و غم ؟
چون پایدار نیست بمابر نیاز و ناز ۱۱

ای مهتری که سیرت و افعال خوب تست
بر جامۀ بزرگی و آزادگی تراز ۱۲

زودا که باز یابم و بینم بکام خویش
آن عیش روح پرور و آن بخت کارساز ۱۳

بی دیدن تو رسته نگردد بهیچ روی
جان من از تفکر و شخص من از گداز ۱۴

چون اعتقاد بنده شناسی ، خود این بسست
ابرام گشت بی حد و گفتار شد دراز ۱۵