هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از نور و جان خود سخن می‌گوید و به عشق به چهره‌ای خاص اشاره می‌کند. او از خداوند سپاسگزاری می‌کند که این عشق را به او عطا کرده است. همچنین، شاعر به مدح و ستایش بزرگی می‌پردازد و از عصمت و حفاظت الهی سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی نیاز به دانش و تجربه بیشتری دارد.

شماره ۵۷ - مرا درین تن و این دیدۀ چو لاله ستان

مرا درین تن و این دیدۀ چو لاله ستان
همی فزاید نور و همی فروزد جان ۱

وزین فروزش جان و از آن فزایش نور
نداد بهره از آن چهره جز مرا یزدان ۲

اگر بچشم کسان دلربای من نه نکوست
سپاس از آن که نکوی منست و زشت کسان ۳

ز گرگ چون رمه ایمن بود چنان نبود
که در فراغ تن آسان بود همیشه شبان ۴

من آن کسم که مرا در خیال چهرۀ او
نگارخانه شود خانه پر می و ریحان ۵

وگر بچهرۀ او ژرف ژرف در نگری
گمان برم که تو بر عشق او کنی تاوان ۶

بزرگوار خدایا ، که شکل یک صورت
مرا نمود چنین و ترا نمود چنان ۷

مرا روان و زبانی ز کردگار عطاست
بمهر و مدح همی پرورم روان و زبان ۸

روان بمهر نگاری که اوست فخر زمین
زبان بمدح بزرگی که اوست فخر جهان ۹

وجیه دولت ابوعاصم ، آنکه عصمت او
همی حصار کند بر حریم او سبحان ۱۰
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۹۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۶ - بگداخت آبگینۀ شامی در آبدان
گوهر بعدی:شماره ۵۸ - ای سخن زیر دست خامۀ تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.