شماره ۸ - قطعۀ مدح مرا چون دل و چون دیدۀ خویش

قطعۀ مدح مرا چون دل و چون دیدۀ خویش
از پی فخر بدارند بزرگان عجم ۱

پس من آری بتن خویش فرستم بر تو
مدح گویم که مگر مزد فرستی بکرم ۲

تو بدینار کسان آب مرا تیره کنی
حشمت شعر و خط من بفروشی بدرم ۳

لیکن آخر ز چنان روی کجا بتوانم
برسانم بوجیه و بشرف شکر تو هم ؟ ۴

گر بمدح تو کنون هیچ قلم بردارم
این سر انگشت قلم گیر قلم باد ، قلم ۵