شمارهٔ ۱۴ - تعریف نورباغ

بهشت جاودانی نورباغ است
که این معموره را چشم و چراغ است ۱

چنارش دست بر دل می‌گذارد
دماغ ناز سرو و گل ندارد ۲

نباشد لاله را پیش گل آن حال
که پوشد از ته دل، جامه آل ۳

کف تاکش مگر مغز خود افشرد؟
که حسن پنجه خورشید را برد ۴

شکسن شاخ را دل کی دهد بار؟
هوا گو مومیایی را نگه دار ۵

نسیمش کز رطوبت نیست خالی
شکسته شیشه بی‌اعتدالی ۶

تعالی الله چه باغ دلپسندست
که از سروش قیمات‌ها بلندست ۷

بود خاکش عبیر طره حور
ازین گلزار بادا چشم بد دور ۸