شماره ۷۶ - از پیش من آن شوخ چه تعجیل کنان رفت

از پیش من آن شوخ چه تعجیل کنان رفت
دل نعره بر آورد که جان رفت و روان رفت ۱

گر خامه براند گذری پهلو نامش
در نامه نویسید که سر رفت و روان رفت ۲

پروانه که مرد از غم روئی به سر خاک
شمعش مفروزید که با سوز نهان رفت ۳

از دید. گر از سودن پایش نرود نور
سودی نکند دیده که نورش به زبان رفت ۴

هر جا خبر خاک کف پای تو گفتند
دامن بگرفت اشک به دندان و روان رفت ۵

بوی تو رساندند ز یوسف به زلیخا
این نعره زنان آمد و آن جامه دران رفت ۶

جز مهر تو نگزید کمال از همه عالم
آن روز که از جان و جهان دست نشان رفت ۷