شماره ۲۷۴ - هر که از درد تو محروم بود بیمار است

هر که از درد تو محروم بود بیمار است
و آنکه داغ تو نه پر سیئة او افگار است ۱

دلم از ناوک آن غمزه شکایت نکند
که بر این خسته حق نعمت او بسیار است ۲

گله از بار غم و بار سنم نیست مرا
گر بود بار چدائی گله ها این بار است ۳

بر سر کوی تو کمتر روم از بیم رقیب
که سگ خانه زبون گیر و گدا آزار است ۴

پیش آن صورت مطبوع که دارد جانی
چه کنم صورت خورشید که بر دیوار است ۵

صبر از آن لب نتوان کرد به دور رخ تو
زآنکه در موسم گل توبه ز می دشوار است ۶

کار می دارد و معشوق کمال از همه دور
صوفی ما چه توان کرد که دور از کار است ۷