شماره ۳۴ - غمت آن روز که جا در دل ویرانم کرد

غمت آن روز که جا در دل ویرانم کرد
سیر از سیر و صفای گل و بستانم کرد ۱

گرچه ز نار پرستی همه کفر است ولیک
زلف زنار وشت خوب مسلمانم کرد ۲

چه بلایی به سر زلف تو خفته است که باز
یاد آن طره طرار پریشانم کرد ۳

این همه غنچه داغی که ز دل سرزده است
خنده‌ها بود که دل بر سر سامانم کرد ۴

اینم از مرحمتت بس ز پی رد و قبول
که سر خوان بلا عشق تو مهمانم کرد ۵

دل بریدم ز تو اما چگنم با لب تو
کز حق نمک خویش پشیمانم کرد ۶

لطف جانان به من و بار گرانش (صامت)
فرق این بود که پیش از همه قربانم کرد ۷