شمارهٔ ۲۵ - وداع سکینه خاتون با امام

برای رفتن شام و وداع شاه شهیدان
ز جمله اسرا نوبت سکینه رسید ۱

ز پشت ناقه عریان فتاد روی زمین
نهاد لب به گلوی بریده شه دین ۲

به گریه گفت که ای جان فدای پیکر تو
که کرده است جدا! ای پدر ز تن سر تو ۳

امان نمی‌دهدم که نهم بر جراحت بدنت
نه معجزری که ز سر گیرم و کنم کفنت ۴

گشای چشم و نظر کن چگونه از سیلی
شده است صورت طفل یتیم تو نیلی ۵

خوشا به حال علی‌اکبر و علی‌اصغر
که در جوار تو افتاده پیکر بی‌سر ۶

بود سر سفر ای جان من به قربانت
دمی یتیم نوازی کن از یتیمانت ۷

به شام اگر نمی‌آیی تو ای امام ز من
نما سفارش ما را به شمر ذی‌الجوشن ۸

ایا غریب صف نینوا خداحافظ
قتیل خنجر شمر دغا خداحافظ ۹

بس است (صامت) از اینجا سخن مگوی دگر
بگو دمی سخن از حال کودکان دگر ۱۰