شمارهٔ ۳۸ - مرثیه

صبا به باغ جنان رو تو آه و زاری کن
ز دیده بهر پیمبر سرشک جاری کن ۱

بگو حسین تو تنها و بی‌مدد کار است
بیا به کوفه از آن شهریار یاری کن ۲

ز تشنگی جگر عترت تو گشته کباب
بیا به گلشن خود فکر آبیاری کن ۳

ز بهر آب حسین از سکینه گشته خجل
ز نور دیده خود رفع شرمساری کمن ۴

حواله گشته به زینب رکاب داری شاه
نظر به حال حسین موسم سواری کن ۵

شده چو خانه زنبور جسم شاه شهید
بیا و چاره این زخمهای کاری کن ۶

حسین تو ز قفا داد سر به راه خدا
نظر به شوق وی از بهر جان نثاری کن ۷

یتیم پروری آخر ثواب می‌باشد
بیا سکینه خود را نگاهداری کن ۸

برای بخشش عصیان خویشتن (صامت)
به ماتم شه لب تشنه اشگباری کن ۹