شمارهٔ ۲ - مصیبت

به شاه تشنه جگر گفت زینب غمناک
دمی که دید تن چون گلشن ز خنجر چاک ۱

فتاده بیکفن و غرقه خون به دامن خاک
تویی خلاصه ارکان و انجم و افلاک ۲
ولی چه سود که قدرت نمی‌کنند ادراک ۳

بگو به خواهر زارت تو را چه بود گنه
که بی‌گنه شده‌ای دستگیر هر روبه ۴

نبود قاتلت از قتل تو مگر آگاه
غرص تویی ز وجود جهانیان ورنه ۵
«لما یکون فی‌الکون کاتن لولاک» ۶

تویی که بود در آغوش مصطفات مکان
تویی شد ز وجودت بنای کون و مکان ۷

تویی که نوح نجی را رهاندی از طوفان
تو مهر مشرق جانی به غرب جسم نهان ۸
تو در گوهر پاکی فتاده در دل خاک ۹

تویی که بر همه شاهان و سروران شاهی
تویی که بر فلک عزت و علا ماهی ۱۰

سبب ز چیست که مقتول تیغ بدخواهی
تویی که آیینه ذات پاک اللهی ۱۱
ولی چه سود که هستی ذلیل هر ناپاک ۱۲

بپای خیز برادر که لشگر عدوان
نمود اهل و عیالت اسیر و سرگردان ۱۳

یکی است تشنه آب و یکی گرسنه نان
همه ز قتل تو شادند و خرم و خندان ۱۴
تو از برای چه درخاک خفته غمناک ۱۵

ربود شد شهادت عجب ز دست تو دل
که گشتی این همهبرقتل خویشتن مایل ۱۶

نموده بر دل ما لشگر غمت منزل
همه جهان به تو گریان و توز خود غافل ۱۷
همه ز غفلت تو خائفند و تو بیمناک ۱۸

ز گردش فلک کجروش کنم فریاد
که در زمانه ز دست کسی گره نگشاد ۱۹

مشو ز بیش و کم دهر (صامتا) دلشاد
اگرچه مغربی آئی ز کائنات آزاد ۲۰
به یک قدم بتوانی شد از سمک به سماک ۲۱