شمارهٔ ۱۷ - و برای او علیه الرحمه

دو روز گردلی از عیش دهر آباد است
چه جای خنده که این خانه سست بنیاد است ۱

در این سراچه فانی خوشا به حال کسی
که او ز بندگی روزگار آزاد است ۲

چراغ عمر که روشن از اوست شام حیات
هنوز صبح نگردیده کشته باد است ۳

نبسته طرف کسی از رفاقت نااهل
به احتیاط بزن مشت راکه فولاد است ۴

ز مهربانی بی‌اصل او مشو ایمن
که روزگار گهی صید و گاه صیاد است ۵

عجب گلیست جوانی برای آن گلچین
که عندلیب صفت هر سحر به فریاد است ۶

سری که در گرو راحت جهان داری
به هوش باش که در زیر تیغ جلاد است ۷

اگر برای خرایست روی خاک بس است
چه جای ساختن قصر و باغ شداد است ۸

طریق راست روی را اگر همی طلبی
نه در طریقه مستان نه زهد زهاد است ۹

نفس به سینه در این تنگ دگر شد تنگ
اجل بیا تو مدد کن که وقت امداد است ۱۰

به آهن دل نادان نمی‌کند اثری
سخن اگرچه گرانتر ز پتک حداد است ۱۱

نیافریده خداوند راحت اندر دهر
کسی چگونه ز دور زمانه دلشاد است ۱۲

سخن به قاعده انشا نمی‌کنی (صامت)
هنوز طفل تو محتاج چوب استاد است ۱۳