شماره ۶۶۹ - ای ورق گل بهشت از رخ نازکت خجل

ای ورق گل بهشت از رخ نازکت خجل
لعل لب تو غنچه را کرده به خنده منفعل ۱

تا نگرفت از رخت نسخة مصور صبا
صورت گل به هو ورق بر نکشه از آب و گل ۲

من به هوای قامتت عمر دراز یافتم
زانکه همیشه کرده ام کسب هوای معتدل ۳

بر درت آتش دلم رفت و بر گرفت دان
گر نرود به گرد آن آب دو دیده متصل ۴

چشم تو چون کشد مرا نو به حلى طلب کنی
گر نکشد دوبارهام نیست به دوستی به حل ۵

چون نرسیده رشته عمر به دور وصل تو
منت او چه میکشم گو اجلش ز هم گسل ۶

دی به کمال گفته دل بر ما بیار و جان
سوی خودم نما رمی تا بروم به جان و دل ۷