شماره ۸۳۵ - چو زلف یار ز خود لازم است ببریدن

چو زلف یار ز خود لازم است ببریدن
گر اختیار کنی خاک پاش بوسیدن ۱

دلا چو در حرم عشق میروی خود را
چو شمع جمع ادب نیست در میان دیدن ۲

به خاک بوسی پایت هنوز دارم چشم
در آن زمان که بگیرم به خاک پوسیدن ۳

اگر نه داعیة شبروست زلف ترا
چه موجیست بدامن چراغ پوشیدن ۴

بکشت پیچش آن زلف تا بدار مرا
چنان که دام کشد مرغ را ز پیچیدن ۵

همیشه گرد تو خواهیم چون کمر گردید
که گرد موی میانان خوش است گردیدن ۶

کمال وصف میانش اگر کنی تحریر
قلم بباید باریکتر تراشیدن ۷