هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به موضوع عشق به معشوق حقیقی (خداوند) و ناتوانی وهم و خیال از درک این عشق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عاشقان واقعی در مسیر عشق، از نام و نشان گذر می‌کنند و اثری از خود باقی نمی‌گذارند، همان‌گونه که مرغ در هوا و ماهی در آب اثری از خود باقی نمی‌گذارد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده در این شعر، درک آن را برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌سازد. این متن برای افرادی مناسب است که از بلوغ فکری و آشنایی نسبی با ادبیات عرفانی برخوردارند.

شماره ۷۵ - به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرند

به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرند
مجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند ۱

ندیده دید کس حسن بی نهایت او
ز فرق تا به قدم گر چه عارفان نظرند ۲

چو هست آینه روی دوست حسن صور
برای عکس در آیینه ها همی نگرند ۳

خیال بین که ز جانان وصال می جویند
خبر دهید به باران که جمله بی خبرند ۴

اگر شمال و صبا را روانه گردانم
به آن دیار ره دور او به سر نبرند ۵

بخوان همام دو بیت از حدیث خوش نفسی
که عاشقان سخنش را حیات جان شمرند ۶

گروه عشق که ز اثبات محو در سفرند
به شهر نام و نشان می رسند می گذرند ۷

چو مرغ و ماهی کاندر هوا و آب روند
نشان پی نگذارند ازان که بی اثرند ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۷۴ - این مقبلان که باخبر از روز محشر ند
گوهر بعدی:شماره ۷۶ - قومی که ره به منزل خوبان همی برند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.