هوش مصنوعی:
متن شعری که در آن ابر به کوهستان میآید و بهار با رنگهای گلگون به گلزار قدم میگذارد. شاعر از زاهد میخواهد که یک جام شراب بنوشد، زیرا توبه کردن بار سنگینی بر دل است.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عرفانی و اشاره به شراب است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا نیاز به توضیح داشته باشد. همچنین، درک عمیقتر شعر نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۰ - ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
گلگون بهار، پا به گلزار نهاد ۱
یکبار بکش رطل گرانی، زاهد
از توبه نمی توان به دل، بار نهاد ۲
گلگون بهار، پا به گلزار نهاد ۱
یکبار بکش رطل گرانی، زاهد
از توبه نمی توان به دل، بار نهاد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۴۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
