هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از غم و تنهایی خود در شب میگوید و با تشبیه خود به شمع، تضاد بین خنده ظاهری و گریه درونی را بیان میکند. او از نبود غمخوار و غربت خود سخن میگوید و از شب به عنوان زمان گریه غریبان یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، بیان احساسات پیچیده و غمگینانه مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۱۲۶ - بر تیره شب من که دل و جان گرید
بر تیره شب من که دل و جان گرید
چون شمع لبم خندد و مژگان گرید ۱
بالین مرا منت غمخواری نیست
بر غربت من شام غریبان گرید ۲
چون شمع لبم خندد و مژگان گرید ۱
بالین مرا منت غمخواری نیست
بر غربت من شام غریبان گرید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - عالی گهران، بنده نژادان منند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
