شماره ۱۲۳ - تیری کز آن دو غمزه پرفن برون جهد

تیری کز آن دو غمزه پرفن برون جهد
تنها نه از دلم که ز آهن برون جهد ۱

هر ساعتی به موج دگرگون در اوفتم
از سیل دیده ام که ز دامن برون جهد ۲

زین سان که در شکنجه هجران در افتاده ام
بیم است جان خسته که از تن برون جهد ۳

هر صبح و شام کلّه ببندد بر آسمان
این دود آه من که ز روزن برون جهد ۴

گفتم حدیثی از دهن خویشتن بگوی
گفت این سخن کی از دهن من برون جهد ۵

صبح است و مهر دم زده زین صحن دودناک
مانند شعله که ز [روزن] گلخن برون جهد ۶

جان پرورد نسیم که از زلف او وزد
چون باد صبحدم که ز گلشن برون جهد ۷

ساقی بگو به بلبل تا برکشد نوا
باشد که زاغ غم ز نشیمن برون جهد ۸

زان سان گداخته ست ز هجران او جلال
کز لاغری ز چشمه سوزان برون جهد ۹