هوش مصنوعی:
این متن شعری است که با زبانی نمادین و انتقادی، از گستاخی و تکبر نهی میکند و بر فروتنی و خاکساری تأکید دارد. شاعر با اشاره به مفاهیمی مانند غبار هستی، عجز در برابر عظمت الهی و بیادبی در طلب وصال، مخاطب را از تکبر و خودبینی برحذر میدارد و او را به فروتنی فرا میخواند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و انتزاعی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۹۴ - مبین به عارض آن سبز گندمین گستاخ
مبین به عارض آن سبز گندمین گستاخ
مشو به خرمن فردوس خوشهچین گستاخ ۱
غبار هستی افتاده عزیزان است
ز روی کبر منه پای بر زمین گستاخ ۲
تلاش وصل نمودن کمال بیادبی است
مباش ای دل بیتاب اینچنین گستاخ ۳
برابر است به کیخسروی روی زمین
به آستانه این در منه جبین گستاخ ۴
غلامیاش نبود کار هر کسی قصاب
چرا تو کندهای (العبد) در نگین گستاخ ۵
مشو به خرمن فردوس خوشهچین گستاخ ۱
غبار هستی افتاده عزیزان است
ز روی کبر منه پای بر زمین گستاخ ۲
تلاش وصل نمودن کمال بیادبی است
مباش ای دل بیتاب اینچنین گستاخ ۳
برابر است به کیخسروی روی زمین
به آستانه این در منه جبین گستاخ ۴
غلامیاش نبود کار هر کسی قصاب
چرا تو کندهای (العبد) در نگین گستاخ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۳ - دمید خط ز لب یار و شد بهار قدح
گوهر بعدی:شماره ۹۵ - تنها در این هوا نه همین آب کرده یخ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
