شمارهٔ ۲ - فی رثاء ابی الفضل العباس سلام الله علیه

برادر چه آخر ترا بر سر آمد
که سرو بلند تو از پا در آمد ۱

چه شد نخل طوبی مثال قدت را
که یکباره بی شاخ و برگ و بر آمد ۲

چه از تیشۀ این ستم پیشه مردم
بشاخ گل و نو نهال تر آمد ۳

دریغا که آئینۀ حق نما را
بسی زنگ خون بر رخ انور آمد ۴

چه خورشید خاور بخون شد شناور
مهی کز فروغ رخش خاور آمد ۵

ندانم که ماه بنی هاشمی را
چه بر سر از این قوم بد اختر آمد ۶

ز سیردار رحمت سری دید زحمت
که تاج سر هر بلند افسر آمد ۷

دریغا که عنقاء قاف قدم را
خدنگ مخالف ببال و پر آمد ۸

دو دستی جدا شد ز یکتاپرستی
که صورتگر نقش هر گوهر آمد ۹

کفی از محیط سخاوت جدا شد
که قلزم در او از کفی کمتر آمد ۱۰

دریغا که دریا دلی ز آب دریا
برون با درونی پر از اخگر آمد ۱۱

عجب درّ یکدانۀ خشگ لعلی
ز دریا برون با دو چشم تر آمد ۱۲

ز سوز عطش بود دریای آتش
دهانی که سرچشمۀ کوثر آمد ۱۳

دریغا که آن رایت نصرت آیت
نگون سر ز بیداد یکصرصر آمد ۱۴